غزل · مولوی
غزل شماره ۲۸۱۹ - اگر او ماه منستی شب من روز شدستی...
1
اگر او ماه منستی شب من روز شدستی
اگر او همرهمستی همه را راه زدستی
2
وگر او چهره مستی به سر دست بخستی
ز کجا عقل بجستی ز کجا نیک و بدستی
3
وگر او در صمدیت بنمودی احدیت
به خدا کوه احد هم خوش و مست احدستی
4
و اگر باغ نه مستی که در او میوه برستی
ز کجا میوه تازه به درون سبدستی
5
سبد گفت رها کن سوی آن باغ نهان شو
اگر این گفت نبودی نه مدد بر مددستی