غزل شماره ۲۸۷۷ - بر یکی بوسه حقستت که چنان می لرزی...

بر یکی بوسه حقستت که چنان می لرزی

ز آنک جان است و پی دادن جان می لرزی

از دم و دمدمه آیینه دل تیره شود

جهت آینه بر آینه دان می لرزی

این جهان روز و شب از خوف و رجا لرزان است

چونک تو جان جهانی تو جهان می لرزی

چون قماشات تو اندر همه بازار که راست

سزدت گر جهت سود و زیان می لرزی

تا که نخجیر تو از بیم تو خود چون لرزد

که تو صیادی و با تیر و کمان می لرزی

تو به صورت مهی اما به نظر مریخی

قاصد کشتن خلقی چو سنان می لرزی

گه پی فتنه گری چون می خم می جوشی

گه چو اعضای غضوب از غلیان می لرزی

دل چو ماه از پی خورشید رخت دق دارد

تو چرا همچو دل اندر خفقان می لرزی

به لطف جان بهاری تو و سرسبزی باغ

باز چون برگ تو از باد خزان می لرزی

خلق چون برگ و تو باد و همه لرزان تواند

ظاهرا صف شکنی و به نهان می لرزی

قصر شکری که به تو هر کی رسد شکر کند

سقف صبری تو که از بار گران می لرزی

چون که قاف یقین راسخ و بی لرزه بود

در گمانی تو مگر که چو کمان می لرزی

دم فروکش هله ای ناطق ظنی و خمش

کز دم فال زنان همچو زنان می لرزی