غزل شماره ۲۸۸۰ - به حق و حرمت آنک همگان را جانی...

به حق و حرمت آنک همگان را جانی

قدحی پر کن از آنک صفتش می دانی

همه را زیر و زبر کن نه زبر مان و نه زیر

تا بدانند که امروز در این میدانی

آتش باده بزن در بنه شرم و حیا

دل مستان بگرفت از طرب پنهانی

وقت آن شد که دل رفته به ما بازآری

عقل ها را چو کبوتربچگان پرانی

نکته می گویی در حلقه مستان خراب

خوش بود گنج که درتابد در ویرانی

می جوشیده بر این سوختگان گردان کن

پیش خامان بنه آن قلیه و آن بورانی

چه شدم من تو بگو هم که چه دانم شده ای

کی بگوید لب تو حرف بدین آسانی