غزل · مولوی
غزل شماره ۲۹۱۷ - هیچ خمری بی خماری دیده ای...
1
هیچ خمری بی خماری دیده ای
هیچ گل بی زخم خاری دیده ای
2
در گلستان جهان آب و گل
بی خزانی نوبهاری دیده ای
3
چونک غم پیش آیدت در حق گریز
هیچ چون حق غمگساری دیده ای
4
کار حق کن بار حق کش جز ز حق
هیچ کس را کار و باری دیده ای
5
هیچ دل را بی صقال لطف او
در تجلی بی غباری دیده ای
6
بی جمال خوب دلدار قدیم
جز خیالی دل فشاری دیده ای
7
از نشاط صرف ناآمیخته
شرح ده ای دل تو باری دیده ای
8
در جهان صاف بی درد و دغل
بی خطر ایمن مطاری دیده ای
9
چون سگ کهف آی در غار وفا
ای شکاری چون شکاری دیده ای
10
لب ببند و چشم عبرت برگشا
چونک دیده اعتباری دیده ای
11
شمس تبریزی بگیرد دست تو
گر ز چشم بد عثاری دیده ای