غزل · مولوی
غزل شماره ۳۰۰۲ - شوری فتاد در فلک ای مه چه شسته ای...
1
شوری فتاد در فلک ای مه چه شسته ای
پرنور کن تو خیمه و خرگه چه شسته ای
2
آگاه نیستند مگر این فسردگان
از آتش تو ای بت آگه چه شسته ای
3
آتش خوران ره به سر کوی منتظر
با مردمان زیرک ابله چه شسته ای
4
دل شیر بیشه ست ولیکن سرش تویی
دل لشکر حقست و تویی شه چه شسته ای
5
ای جان تیزگوش تو بشنو هم از درون
هم ره به توست بر سر هر ره چه شسته ای
6
هین کز فراخنای دلت تا به عرش رفت
هیهای وصل و خنده و قهقه چه شسته ای
7
دی بامداد دامن جانم گرفت دل
کان جان و دل رسید تو آوه چه شسته ای
8
دولاب دولتست ز تبریز شمس دین
درزن تو دست ها و در این ره چه شسته ای