غزل · مولوی
غزل شماره ۳۰۲۲ - گفت مرا آن طبیب رو ترشی خورده ای...
گفت مرا آن طبیب رو ترشی خورده ای
گفتم نی گفت نک رنگ ترش کرده ای
دل چو سیاهی دهد رنگ گواهی دهد
عکس برون می زند گر چه تو در پرده ای
خاک تو گر آب خوش یابد چون روضه ایست
ور خورد او آب شور شوره برآورده ای
سبز شوند از بهار زرد شوند از خزان
گر نه خزان دیده ای پس ز چه روزرده ای
گفتمش ای غیب دان از تو چه دارم نهان
پرورش جان تویی جان چو تو پرورده ای
کیست که زنده کند آنک تواش کشته ای
کیست که گرمش کند چون تواش افسرده ای
شربت صحت فرست هم ز شرابات خاص
زانک تو جوشیده ای زانک تو افشرده ای
داد شراب خطیر گفت هلا این بگیر
شاد شو ار پرغمی زنده شو ار مرده ای
چشمه بجوشد ز تو چون ارس از خاره ای
نور بتابد ز تو گر چه سیه چرده ای
خضر بقایی شوی گر عرض فانیی
شادی دل ها شوی گر چه دل آزرده ای
کی بشود این وجود پاک ز بیگانگان
تا نرسد خلعتی دولت صدمرده ای
گفت درختی به باد چند وزی باد گفت
باد بهاری کند گر چه تو پژمرده ای