غزل · مولوی
غزل شماره ۳۰۲۳ - قصر بود روح ما نی تل ویرانه ای...
1
قصر بود روح ما نی تل ویرانه ای
همدم ما یار ما نی دم بیگانه ای
2
بادیه ای هایلست راه دل و کی رسد
جز که دل پردلی رستم مردانه ای
3
نی دل خصم افکنی بل دل خویش افکنی
نی دل تن پروری عاشق جانانه ای
4
چونک فروشد تنش در تک خاک لحد
رست درخت قبول از بن چون دانه ای
5
عاشق آن نور کیست جز دل نورانیی
فتنه آن شمع چیست جز تن پروانه ای
6
مسرح روح الله است جلوه روح القدس
زانک ورا آفتاب هست عزبخانه ای