غزل · مولوی
غزل شماره ۳۰۲۷ - نیست عجب صف زده پیش سلیمان پری...
1
نیست عجب صف زده پیش سلیمان پری
صف سلیمان نگر پیش رخ آن پری
2
آن پریی کز رخش گشت بشر چون ملک
یافت فراغت ز رنج وز غم درمان پری
3
تربیت آن پری چشم بشر باز کرد
یافته دیو و ملک گوهر جان زان پری
4
ما و منی پاک رفت ماء منی خشک شد
گشت پری آدمی هم شد انسان پری
5
دیده جان شمس دین مفخر تبریز و جان
شاد ز عشق رخش شادتر از جان پری