غزل · مولوی
غزل شماره ۳۰۴۶ - چو صبحدم خندیدی در بلا بندیدی...
1
چو صبحدم خندیدی در بلا بندیدی
چو صیقلی غم ها را ز آینه رندیدی
2
چه جامه ها دردادی چه خرقه ها دزدیدی
چه گوش ها بگرفتی به عیش دان بکشیدی
3
چه شعله ها برکردی چه دیک ها بپزیدی
چه جس ها بگرفتی چه راه ها پرسیدی
4
ز عقل کل بگذشتی برون دل بدمیدی
گشاد گلشن و باغی چو سرو تر نازیدی
5
اگر چه خود سرمستی دهان چرا بربستی
قلم چرا بشکستی ورق چرا بدریدی
6
چه شاخه ها افشاندی چه میوه ها برچیدی
ترش چرا بنشستی چه طالب تهدیدی