غزل شماره ۳۱۹۴ - وقتت خوش ای حبیبی، بشنو بحق یاری...

وقتت خوش ای حبیبی، بشنو بحق یاری

ارحم حنین قلبی لا تسع فی ضراری

دل را مکن چو خاره، مگزین ز ما کناره

یا منیه الفاد، دار ولا تمار

ساقی خاص روحی، در ده می صبوحی

اللیل قد تولی و البدر فی التواری

ای برده هوش ما را، یار آر دوش ما را

اسقیتنا کسا صرفا علی الخمار

مار را خراب کردی، غرق شراب کردی

حتی بدا و افشا، ما کان فی سراری

سلطان خیل مایی، لیلی لیل مایی

یا لدهاللیالی، یا بهجهالنهار

ای سر طور سینا وی نور چشم بینا

انت الکبیر فینا، فارحم علی اصغار

هین نوبت جنون شد، مستی ما فزون شد

یا مسکرالعقول، یا هادم الوقار

شاه سخن ور آمد، موج سخن درآمد

نحن الصدا نصدی، والله خیر قاری