غزل شماره ۳۲۰۵ - روزن دل! آه چه خوش روزنی...

روزن دل! آه چه خوش روزنی

یا تو مگر روزن یار منی

عمرک یا نخله هل تاذنی

نحو جنی غصنک کی نجتنی

روزن آن خانه اگر نیستی

پس تو ز چه روی چنین روشنی

کل سراج حدث ینطفی

غیرک یا اصلی یا معدنی

هرچه کند چرخ مطوق بود

جز تو که بنیاد بقا می کنی

اتخذالحرص هنا مسکنا

دونک یا نفس فلا تسکنی

دانه دامست، چرا می خوری؟!

آهن سردست، چرا می زنی؟!

شربه اهوائک مسمومه

حیله اعدائک فی المکمن

سخته کمانیست، پس این کمین

بر پر! چون تیر، چرا ایمنی؟!

قد نفد العمر وضاق المدی

خذ بیدالهالک یا محسنی

گر دو جهان ملک شود مرمرا

بی تو گدایم، نشوم من غنی

غیر سنا وجهک لا نشتهی

ای وسوی عشقک لا نقتنی