غزل · مولوی
غزل شماره ۳۲۲۴ - یا ویح نفسنا بفوات الفضائل...
1
یا ویح نفسنا بفوات الفضائل
یا ویل روحنا بفسادالوسائل
2
قد حن واشتکی فلذا الصخر بکیا
علی علی هجران فخرالقبایل
3
لو ان فراقی حمل الطور والصفا
زمانا یسیرا هدمت بالزلازل
4
لو ان شرارا من هوانا تبلجت
علی ظاهری احرقت کل العواذل
5
لو ان قلیلا من جمالک اثرت
علی البر لم توحش فلا بالقوافل
6
بحق وصال نورالقلب فضله
بنور نای عن درکه کل فاضل
7
و حرمه اسرار جرت و لطایف
کنیت بها سرا و لست بقایل
8
و جودک و النعماء ما لم تسمه
لسانی و قلبی عنه لیس بزائل
9
تجود بوصل مشرق باهر نری
به جمله حاجاتنا و المسائل
10
فانی لا اسطاع زوره زایر
بجفنین مقروحین در الهوامل
11
ارید ترابا من تراب فنائه
مدبر نورالعین منی و کاحل
12
اکل ثری تبریز مثل ترابه
فلا کان جسم قال روحی ممائلی
13
فلا زال شمس الدین مولا و سیدا
و ذو منه فی ذمتی و هو کافلی