غزل شماره ۱۷۱ - عشق است حیات جاودانی...

عشق است حیات جاودانی

سرمایه عیش و کامرانی

گر عشق نبود خود نبودی

هرگز نه زمین نه آسمانی

پیرایه عشق اگر نیستی

کی داشت عروس حسن آنی

از عشق گرفت زینت و زیب

اوراق کتاب کن فکانی

عشق است مدار قاب قوسین

عشق است مقام من رآنی

هم بود ز عشق آنکه دم زد

از سبحان عظیم شانی

خورشید سپهر عشق ساری است

نورش بذراری جهانی

از عشق گرفت بال و پرواز

این بیضه مرغ لامکانی

حالی نبود ز عشق اسرار

هر عین نهانی وعیانی