غزل · نجمه زارع
غزل شماره ۷ - ... و ای بهانه ی شیرینتر از شکر قندم...
1
... و ای بهانه ی شیرینتر از شکر قندم
به عشق پاک کسی جز تو دل نمی بندم
2
به دین این همه پیغمبر احتیاجی نیست
همین بس است که اینک تویی خداوندم
3
همین بس است که هر لحظه ای که می گذرد
گسستنی نشود با دل تو پیوندم
4
مرا کمک کن از این پس که گامهای زمین
نمی برند و به مقصد نمی رسانندم
5
همیشه شعر سرودم برای مردم شهر
ولی نه! هیچ کدامش نشد خوشایندم
6
تویی بهانه ی این شعر خوب باور کن
که در سرودن این شعرها هنرمندم