پلنگ دشت تو ام

تمام عمر بسر بردم آرمیدن را

چو کرم پیله,قفس بافتم پریدن را

حیات گفتمش_آوخ جوانه سوزم کرد!

درآتش نفس آسمان,دمیدن را

به باغ خلقت آدم چو سیب حوایی,

چه انتظار کشیدم-به تو رسیدن را

به غنچه دهنت دست برد حسرت وحیف

شمیم شرم تو رخصت نداد چیدن را

به جرم آینه بودن-ستاره ی چشمت

نداده است به من,بخت آرمیدن را

سپیده وار شکیبم شمرده دم زدن است

به پرسه گاه تنت,یک نفس کشیدن را

تویی که میگذری,کوچه دیدنی شده است

هزار پنجره ام لحظه های دیدن را

پلنگ دشت توام گوشه ای نخواهد داد

به بره های خیال کسی چریدن را