دامون ۴ - این شعر با توجه به متن آن ، یکی از آخرین سروده های شاعر و خطاب به فرزندش "دامون" است که در دی ماه ۱۳۵۲ و به هنگام حبس در سلول شماره ۱ زندان اوین ، رقم خورده است . از کتاب "خسته تر از همیشه" به کوشش کاوه گوهرین...

این شعر با توجه به متن آن ، یکی از آخرین سروده های شاعر و خطاب به فرزندش "دامون" است که در دی ماه ۱۳۵۲ و به هنگام حبس در سلول شماره ۱ زندان اوین ، رقم خورده است . از کتاب "خسته تر از همیشه" به کوشش کاوه گوهرین

برف کوهستان

گرما داشت

خون ما

در رگ هامان می جوشید ،

زندگی معنا داشت ...

دامونم !

جنگلی کوچک من

دست ما

با دست مردم

گل می داد

دست ما

بی دست مردم

ویران می شد

قلب ما

از رنج مردم

غمگین می شد

عشق ما ،

با مردم معنی داشت ...

صف به صف سرنیزه ،

صف به صف دشمن

اما

با عموهای تو ، ما یک فدایی بودیم ...

*

تا که ایران تو آزاد شود :

بهترین هدیه ی ما

جان ما

بهترین هدیه برای تو دامون !

آزادی ...