در سبزهای سبز ...

در زیر پلک خیس جنگل ،

در سبزهای سبز جنگل ،

"کوچک" ،

چوپان تنهایی ست

که هر غروب در نی ،

فریاد جنگلی ها را

سر ریز می کند ...

جنگل صدای گمشدگی ست ،

جنگل ،

صمیم وحدت ماست

و چشم های کوچک

باور نمی کند ...

اینک صدای او

در پیچ و تاب سرد سیاهکل

گل می دهد .

در زیر پلک های خیس جنگل ،

در سبزهای سبز شمالی ام

کوچک ،

یک نام یا صداست ...

آواره ی غم نشین

هر عصر می نوازد

آهنگ کهنه را

و با صدای نی لبکش

آنها

برادرانم

گل های هرزه را

با خون پاک خود

تطهیر می کنند ...