۰۷ - مقتدای مردمان ، دیوان شدند

مقتدای مردمان ، دیوان شدند

پس سلیمانان کجا پنهان شدند؟

پاسبان و دزد ، در این روزگار

هم نشین و هم صدا و یار غار

گمرهان ، در عالم اکنون رهبرند

این شبانان ، گله را خود می درند

راهشان را گر که می پویی ، مپوی

رسمشان را گر که می جویی؟ مجوی

رهزنند و رهنمای کاروان

هم غذای گرگ و غمخوار شبان

این جهان ،پر می شد از لبخند و سور

گر برفتی از میان ، قانون زور

پای خود ، بگذار اول در رکاب

حرف حق ، آنگه بزن بی اضطراب

ظلم ، از مظلوم می یابد حیات

کرم را می پرورد در خود ، نبات