۱۰ - من سقوطی کرده ام از آسمان

من سقوطی کرده ام از آسمان

وز خطا ، پرواز خواندم نام آن

شکر ایزد ، فارغم از کفر و دین

عالمی از شک من اندر یقین

آنچه در اصلاح خود کوشیده ام

راست گویم؟ گاو نر دوشیده ام!

خود شدم درمانده از گرگ درون

گرگ نه ، دیوی همه جهل و جنون

بر جنونش ، سحر و دارو بی اثر

جهل او ، از علم لقمان بیشتر

آنچه پندش داده ام پنجاه سال

هر چه عمری دادم او را گوشمال

نام توبه ، از لبش نشنیده ام

گر شما دیدید ، منهم دیده ام!

همچو نابینا که چسبد بر عصا

حرص را از خود نمی سازد جدا

ای مسلمانان ، به فریادم رسید (۱)

دیگران را هیچ ، من را هم درید