۲۰ - مفلسی از تنگدستی در تعب

مفلسی از تنگدستی در تعب (۱)

برگ عیشی از خدا کردی طلب (۲)

بعد عمری ، سکه ای اندوخته

چشم امیدی به آن زر دوخته

تا که روز سختی و ایام تار

مختصر نقدی از آن آید به کار

شامگاهی ، تنگدل ، وقت نماز

برد سوی آسمان دست نیاز

کای رحیم و ای کریم و با سخا

ای به هر حالی توام مشگل گشا

از کرم ، بگشا گره از کار من

گرده ام بشکست ، کم کن بار من

تا به کی اندر پی یک لقمه نان

بر در هر خانه ام سگ دو زنان

گر بود روزی به شرط « ما سعی » (۳)

هر چه کوشم نان نمی یابم چرا ؟

روز دیگر ، مرد مسکین ، صبحگاه

با خیال کسب نانی ، زد به راه

از میان جاده در آن پهن دشت

رود پر آبی ، خروشان می گذشت

مرد می جستی که تا یابد گدار (۴)

در کمین ، بنشسته دزد روزگار

تا کند آن سکه را حفظ از زوال

بست محکم با گره ،آن را به شال

بعد ازآن ، تا مرد تن دادی به آب

شد دعای دیشب او مستجاب!

دست غواص فلک در آب رفت

بخت بی سامان او در خواب رفت

شال او ، از آب ، چون سیراب گشت

آن گره ، عاری ز پیچ و تاب گشت

سکه امید ، نذر رود شد (۵)

برگ عیش بینوایی ، دود شد

باری از دوش قضا برداشتند (۶)

در ترازوی قدر بگذاشتند

بی زیانی می رسید آن سوی رود

گر یکی تدبیر با تقدیر بود (۷)

گر گشایش خواهی از این روزگار

خود مشو بر خیر او امیدوار

او طلا را می تواند مس کند

یا که قارون را چو من مفلس کند!

بستر گرمی ازین سفله مخواه

تا نریزد بر سرت خاک سیاه

گر گره بگشایدت ، دست قدر

بندد آن را سخت تر ، جای دگر

گر به دلها صد گره انداختست

آن گره را زین گره نشناختست!