۲۷ - شکوه ها دارم من از جور فلک

شکوه ها دارم من از جور فلک

محرمی کو ؟ تا بگویم یک به یک (۱)

این فلک ، بنشسته دور از دسترس

در کمینگاهش ، نیندیشد ز کس

در جوالش ، پر ز سنگ فتنه است

سهم هر جنبنده ، در آن کیسه هست

گاه با سنگی سر این بشکند

گاه ، داغی بر دل آن می زند

می کشد بی جرم و کس را زهره کو

تا که داد خویش بستاند از او

نه به کس مهری ، نه با کس دشمنی

خشک و تر سوزد به هر جا خرمنی

زاهد و فاسق و یا مستور و مست

کس ز زخم تیغ خونریزش ، نرست

سینه مرد و زن و پیر و جوان

شد به بازی ، تیر قهرش را نشان

نیست بر پای اسیرانش ، رسن (۲)

نیست زخمی ، کشتگانش را به تن

آن اسیرش ، بسته زنجیر نیست

وین قتیلش ، کشته شمشیر نیست (۳)

تیغ و بندش ، هر دو پنهان از نظر (۴)

نام اینها را قضا خوان یا قدر

صحن گیتی جمله قربانگاه اوست

بالسویه پیش او ، دشمن و دوست (۵)

گر ز ظلم او شکایت ، کس کند

با امید آنکه شاید بس کند

آتش خشمش بگردد شعله ور

کهنه داسش را نماید تیزتر !

این سه بیت از من به یک وزن دگر

بهر یارانت ، ره آوردی ببر!

مفتعلن مفتعلن فاعلات (۶)

نیست از این مهلکه راه نجات

رفت همه آرزوی من به گور

زین فلک بی پدر بی شعور

حق مرا گر ندهد روزگار

خیز پسر ، گرز پدر را بیار!