۳۴ - مختصر لطفی جهانت گر کند

مختصر لطفی جهانت گر کند

خود مبادا عقل تو باور کند

پروراند گوسفندی را شبان

تا طعامی خوشمزه ، سازد از آن

زین میانه ، گوسفند بی خرد

بر شبان ، بر چشم دایه بنگرد!

شیر دندان می نماید از غضب

هان مگویی خنده اش آمد به لب

بال پروازت ازآن بخشد جهان

تا به خاکت افکند از آسمان

در خیال اوج و معراجی مباش

آن عطایش را ببخشا بر لقاش!

هر گلی ، خوابیده در آغوش خار

خارهای خوفناک جان شکار

شکر نعمت می کنی آهسته کن

زیر لب ، با ظاهری دلخسته کن

تا مبادا بشنود گوش فلک

چون ازین شکرانه ات افتد به شک (۱)

گر ببیند خنده ای را بر لبی

یا که دلخوش ، « سالکی » را یک شبی

صبح فردا خون کند اندر دلش

حکم جلبی را فرستد منزلش! (۲)

بیند ار ، یک کاسه شربت دست کس

زود اندازد درون آن ، مگس

چرخ گردون ، کی ببخشد نعمتی

تا نیندازد به جانت زحمتی ؟