۳۷ - آدمی گر گرد سازد بار و برگ

آدمی ، گر گرد سازد بار و برگ (۱)

از صباح کودکی تا شام مرگ

باز نالد اینکه خاسر بوده است (۲)

در بطالت جان خود فرسوده است

کی بگیرد عبرت این نوع بشر؟

آدمی ، آدم نخواهد شد دگر!

جای خون ، حرصی به رگهایش روان

هر چه در ذمش بگویی ، می توان (۳)

آنکه دارد ، لیک خواهد بیشتر

چشم او را پر کنید از خاک زر

با نصیحت ، دل به اصلاحش مبند

این جهان پر باشد از اندرز و پند

بر دل تیره ، چه تابی نور را ؟

از چراغ آخر چه سودی کور را

مس اگر صد بار در آتش رود

خود محال است آنکه باری زر شود (۴)

با زدن ، خر ، کی بگیرد خوی اسب؟

مردمی ، از فطرت آید نی ز کسب

ملک عالم ، آدمی را نیست تنگ

تنگ چشمی باعث آشوب و جنگ