۳۹ - آدمی چون سیر شد ، عصیان کند

آدمی ، چون سیر شد ، عصیان کند

بندگی در محضر شیطان کند

تا شود از حرص ، شلوارش دو تا

از خدا کمتر ندارد ، کبریا

تا کلاه او زراندودی شود

چشم آن دارد که معبودی شود

چون اجاق مطبخش ، دودی کند (۱)

از تکبر ، فعل نمرودی کند (۲)

چون ببیند خویش را رنگین شده

« کاین منم طاووس علیین شده » (۳)

بانگ آرد : هین مخوانیدم بشر!

من ملک باشم ولی بی بال و پر!

می رسد بر خلق ، فیض رحمتم

گر نی ام خالق ، دلیل خلقتم!

شد وجودم ، علت خلق جهان

نعمت و رحمت ، برای مردمان

گر نباشم قبله ، مهر سجده ام

کس نداند ،خود فقط دانم ،که ام !

من که هستم؟ نایب پروردگار!

بلکه هم ، قائم مقام کردگار!

گر که گاهی سجده شکرم کنید

شاخه ای گل بر سر خود می زنید

ادعاهایش ندارد انتها

کو نخوانده « یفعل الله مایشاء » (۴)

آنکه گوید من دلیل خلقتم

یا همه معلول ها را علتم

یا نداند عرض و طول این جهان

یا نکردی یک نظر بر آسمان

آن مگس پنداشت کان حلوا فروش

دیگ حلوا بهر او آرد به جوش (۵)

علت خلقت ، من و تو نیستیم

منصفی؟ بنگر من و تو چیستیم؟

پاره ای از گوشت و یک کاسه خون

هر دو هم در بند امیال درون

یا غباری از بیابان وجود

قطره ای جاری درین دریای رود

قرن ها پیش از تو ، دنیا زاده شد

جمله اسباب جهان آماده شد

گر تو کم باشی ز ترکیب جهان

پر کاهی کم ازین خرمن بدان

ما که با یک کف آبی غرقه ایم

در چنین گرداب مغرور چه ایم؟

از تکبر ، چون نهی پا بر زمین

از فلک ، بسیار بینی قهر و کین

گو چه باید کرد با این آدمی؟

کز فساد او تبه شد عالمی

راه حلش جو ز قرآن کریم

اقرا : بسم الله رحمن رحیم

خوان « علیهم ربک سوط عذاب » (۶)

تا نگردد بیش ازین ، عالم خراب