۴۰ - عمر تو ، پامال امیال محال

عمر تو ، پامال امیال محال

از چه می نالی ز چرخ بدسگال (۱)

هر زمان ، با آرزویی ، زیستی

خود بگو در جستجوی چیستی؟

چیست آخر ، حاصلت زین جستجو

هان به دنبال چه می گردی؟ بگو

پشت بر مقصد ، شتابانی روان

ره نمی پرسی ز پیر ساربان

میشود مقصود ، هر دم دورتر

پس مرو زین پیشتر گامی دگر

در بیابان فنا ، گر گم شوی

وای اگر بانگ درایی نشنوی (۲)

دیو نفست دائما اندر کمین

تا تو را از عرش آرد بر زمین

کین و کبر و حرص را در خود ببین

زین رذایل ، هیچ می گردی حزین؟

لیکن اینها را به خوی دیگران

گر ببینی ، بر تو می آید گران

از ریا و خبث و نیرنگ و حسد

آدمی در نفرت است و می رمد

پس تو هم از نفس خود در رنج باش

دیده خود را مپوشان از خطاش

مال ورزی ، روح را فاسد کند

رونق عقل تو را کاسد کند (۳)

کی کرم دیدی ز شخص چشم تنگ

در نیاید بی گمان چربی ز سنگ

گر به شوق نان و آبی ، زیستی

اندر عالم ، جز طفیلی نیستی

رهزن عمرند و بر جانت وبال

حرص دنیا و زن و فرزند و مال

آنچه بد ، خوردی حطام دنیوی (۴)

سیر ، کی ، آخر ز لیسیدن شوی

بس که رونق یافته بازار تن

عمر تو بگذشت در تیمار تن (۵)

نفس تو راکب ، تنت مرکوب او

توسنی کن ، تا به کی منکوب او (۶)

گر برون از تن ، توانی زیستن

پس ، بنه نام ملک بر خویشتن

تا به کی باید کشیدن بار تن

« تن رها کن تا نخواهی پیرهن » (۷)

تو ، به گوهر از جهان والاتری

قیمت خود را ندانی از خری!