۴۲ - کودکی گم کرد راه خانه اش

کودکی ، گم کرد راه خانه اش

گشت پرسان تا رسد کاشانه اش

آمد او را پیش ، مردی زشت رو

گفت : همراه تو گردم کو به کو

تا بجویم منزل و ماوای تو

تا بیابم مهربان بابای تو

از چه می ترسی که اینک با منی

تا که من نزد تو باشم ، ایمنی

طفل ، گریان و هراسان زین بلا

مرد ، می دادش به دلگرمی ، رجا (۱)

گفت کودک : خود نمی دانی مگر

کز تو می ترسم نه از چیزی دگر

گم شدن بهتر که خوف دیدنت

پر بریزد ، بیند ار اهریمنت!