۴۳ - ابلهی خوابیده می نوشید آب

ابلهی ، خوابیده می نوشید آب

عاقلی گفتش : که ای خانه خراب!

خیز و بنشین ، گر که آبی می خوری

ورنه عقلت ، گردد از قوت ، بری (۱)

خود ندانی هر که آب اینگونه خورد

پای بست عقل او را آب برد ؟ (۲)

گر که از من این نصیحت نشنوی

عاری از فهم و فراست می شوی

رفته رفته ، عقلت از سر می رود

اندک اندک ، هوش تو کم می شود

مرد ابله گفتی اش : این عقل چیست؟

این که گویی ، بلکه چیز بهتریست!

دارد ار قوت ، بود هم چون عسل

در ده ما پس نمی آید عمل!

مرد گفتش ، بگذر از این عقل و هوش

خوش بخواب ، آسوده آب خود بنوش!

کن رها ، چاهی که آبش خشک شد

آسمان را ، گر سحابش خشک شد (۳)

سر چو گوری ، مغز چون میت در آن

مرده بیش از زنده بینی در جهان

جو دهیدش ، گر که باری برده است

حیف از آن نانی که این خر خورده است!