۵۲ - مدعی من می شوم روز حساب

مدعی من می شوم روز حساب

تا سوالات مرا گویی جواب

گو چگونه رزق قسمت کرده ای؟

کاین چنینم ، غرق محنت کرده ای

چرب و شیرین نیست در انبان من

بهر نانی بر لب آمد جان من

سفره ام از خون دل ، رنگی گرفت

از نوای شیون ، آهنگی گرفت

این که بر من ، نعمت جان داده ای

منتی بر بنده ات بنهاده ای

جان در عسرت نباشد موهبت (۱)

گر چه باشد در کمال عافیت

جان بی عشرت ، وبال گردن است

تازه آن هم عاریت نزد من است!

گیوه ای در پا ، پلاسی بر تنم

بعد می گویی که روزی ده منم ؟!

این نباشد رسم بنده پروری

خود مخواه از گرسنه فرمانبری

خود به شان خویش انعامم بده

بعد ازآن هم « بنده ات » نامم بده

این همه شرط و شروط بندگی

در قبال یک دو روزی زندگی ؟

این تجارت ، سر به سر خسران بود

کندن جان ، در بهای جان بود

در ازل ، با هم قراری داشتیم

وعده های محکمی بگذاشتیم

این که ما ، امر تو را فرمان بریم

قول و عهد خویش را پایان بریم

تا تو هم در عرصه این گرگ زار

چون شبان ، ما را شوی تیماردار (۲)

خرمن عیش و طرب چون بیختی (۳)

کاهش این سو ،گندم آن سو ریختی

ما به سهم کاه خود بودیم شاد

تازه ، آن را هم فلک دادش به باد

کوه غم ، بگذاشتی بر دوش ما

مضمحل شد این تن جان کوش ما

نیست در آن دور و اطرافت مگر؟

شانه ای از گرده ما پهن تر!

مطبخ رزقت ، کفاف نان خلق

کی دهد؟ کآسوده گردد جان خلق

کم بود تعداد نانوایان تو

کم رسد در سفره ما ، نان تو

گوش ما ، تعریف احسانت شنید

چشم ما از نان تو ، سیری ندید

عده ای را سوگلی پرورده ای

غرق در عیش و تنعم کرده ای (۴)

عده ای دیگر چو من ، حسرت به دل

هر تعیش خواست دل ، گفتم بهل ! (۵)

گو مگر ، ما بنده تو نیستیم؟

پس چرا با این فلاکت زیستیم؟

کاتب رزقت نخوانده رسم و خط

چون که املایش سراسر شد غلط

خود « الف با » را نداند بی سواد!

بوده شاگرد کدامین اوستاد؟

گر چه عمری خود کتابت کرده است

آبروی هر چه کاتب برده است!

بر برات « روزی » ما چون رسید (۶)

گشتم از فضلش به کلی ناامید

حرف « رحمت » هر چه املا کرده است

« را »ی آن تبدیل بر« زا » کرده است!