۶۶ - با شرارت ، آتشی افروختی

با شرارت ، آتشی افروختی

دیگری را نه ، که خود را سوختی

این سفر ، رستی ز آتش ،خوش مباش (۱)

هر چه در وقتش و هر چیزی به جاش

گر که چوبی می زنی بر دیگری

یک دو کمتر زن ،که بازش می خوری (۲)

« این جهان ، کوه است و فعل ما ندا

سوی ما آید نداها را صدا » (۳)

این سخن گویم اگر چه تازه نیست

لیکن از دانایی و حکمت ، غنی ست

دوزخ و جنت ، درین دنیای ماست

اینکه گویی در سما باشد ، خطاست

نعمت جنت ، همین اقبال توست

فرصت اعمال آن آمال توست

دوزخ آن طبع حریص آدمیست

آتشش هم غیر اعمال تو نیست

هر که خود ، آتش به جان خویش زد

مار خود شد ، بر تن خود ، نیش زد

جای آن آتش ، چراغی برفروز

کآن به جانت ، روشنی بخشد نه سوز

گر چراغ خانه ای روشن کنی

بر تف جان سوز خود ، آبی زنی