۴ - عجز

با من بیا

تعجیل کن ، که مرگ

در تهاجم سرشارش ،

تقسیم می کند ،

« ما » را

به غمواژه « من و تو ».

آنگاه

عاجزانه می شکنیم

در رعشه سکوت نگاهش

بی آنکه

دستی

برای نجات و رهایی

به سویمان یازد.

آری ،

انسان ،

چه بیکس و تنهاست در محاربه با مرگ !

بهار ۱۳۹۰