سایر · بهرام سالکی
۹ - شرم
در خاطرات کوچه بن بست ،
جایی که آفتاب تنبل پاییز
در هر غروب ،
با چشم های پف آلودش
از لابلای برگهای چنار
دزدانه
شرم سرخ گونه های تو را
و تردیدهای مرا
می نگریست...
آن جا که جویبار عجولی ،
قایق سفید کاغذی ام را
از من ربود و برد...
جایی که نبض ساعت تقدیر
در لحظه دیدار
تند می تپید ،
من ،
کودکی ام را
در لانه کلاغی لجوج
بر شاخه کشیده سرو
جا گذاشتم .
آن روزها
آسمان کوچک ما
چه قدر وسعت داشت ،
برای بال های قناعت .
و دیوارهای باغ
برای هجرت پیچک
چه قدر کافی بود !
آن روزها هنوز
هیچ شاپرکی
عاشق نبود
به لامپ های مهتابی .
هر صبحدم که باد
هوهوکنان ، دُرنامه خود را
با وجد می سرود ،
شاخ درخت بید ،
رقص و سماع عارفانه ای آغاز می نمود .
آن روزها که فصل بهار
با یک شاخه گل
که تو از باغچه می چیدی
از راه می رسید .
وقت حضور تو در باغ
یاس ، این مژده را
به نسترن می داد .
گنجشک ها
همه می دانستند ،
کی از خواب بیدار می شوی .
***
سالها گذشت ،
اما هنوز ،
پروانه های باغ اقاقی
بوی زلال دست تو را
از یاد نبرده اند .
آن روزها می شد
از شاخه های درخت سپیدار
سیب چید!
و آیات روشن تطهیر را
در خون نوشته های شقایق دید .
و انشا نوشت
بر گلبرگ های خشک لای کتاب .
آن روزها
پوست تن دیوارهای کاه گلی ،
آزرده می شدند
از تهاجم میخ!
و مردمان کوچه و برزن
زادروز صنوبر را
چه خوب می دانستند .
آن روزها کجا رفتند ،
که شوق دویدن ،
با زنگ مدرسه ،
از خواب می پرید؟
و جیب های گرسنه ما
به طعم کشمش و بادام ،
عادت داشت .
آن روزها هنوز
تبعید ماهی قرمز ،
از چشمه ها به تنگ بلور
بی حرمتی به سفره عید و بهار بود.
***
شبهای خلسه تابستان
خوابهای بی تشویش
فصل شکفتن رویا
سقف آسمان کوتاه
ستاره ها همه نزدیک.
یک شب ،
ستاره ای دیدم
جوانه زد از شاخه درخت بلوط !
آن روزها که ماه ،
با چراغی در دست
تا پایان شبچره مان ،
گاه ، حتی
تا سپیده دمان ،
بیدار می نشست .
و آفتاب ،
تا تمام شدن مشق های مدرسه ام ،
به خواب نمی رفت .
***
اکنون ،
آسمان ابریست .
چراغ ها همه خاموش .
صدای همهمه خوابید ، در انجماد سکوت .
و باغ خسته بیمار ،
نشسته بر دریغ بهاران .
و سارها ، همه بی حوصله ،
برای پریدن .
روزهای خاطره گم شد
در اضطراب مبهم فردا
در ازدحام رسیدن .
دیگر ،
بر دیوارهای باغ
روزنه ای نیست ،
برای تابش خورشید .
اینک ،
شکسته ام به نیمه راه
فسرده ام به زمستان
نشسته ام به توهم
در انتظار بهار...
تیرماه ۱۳۹۰