اندیشه گل

اندیشه ی گل در دل من بار نهاده

مهری به دل از گلشن دلدار نهاده

از نغمه ی دلزای می آلوده ی دلبر

انگشت تعجب به لبش تار نهاده

خشکانده درونم علف هرز شقاوت

آتش به دل هر چه بود خار نهاده

در محفل انسش زتجلای معانی

اندیشه ی نو بر کف حضار نهاده

زاین فکرت نیکو که عمل زاده ی آن بود

تاجی به سرم از زر ایثار نهاده

جانم که در آوردگه ظلمت ونور است

انگشت نشان بر خط پیکار نهاده

در جام وجودم بنهاد او زر حکمت

چون دانه ی لعلی که دل نار نهاده

آلوده عشقش نبرد جامه ی بهبود

این می به ابد در دل بیمار نهاده

تا بنگرد از اوج معانی دل الیار

عشقش سر او را به سر دار نهاده