حاکم گل ها

ای دل از آن ارغوان، جام شرابی ستان

سلسله ای هم بر از، حلقه ی موی بتان

سر به سجود آوری؛ جان لب جود آوری

ار بچشی جرعه ای تا بشوی مست از آن

بر گل او بلبلم؛ گر چه اسیر گلم

ورد زبانم بود، دلبر شیرین زبان

دست خود ار دلبرم، باز کند از کرم

موم شود دست او، پنجه ی شیر ژیان

رهزن دلها شود؛ حاکم گلها شود

دلبرم ار ناوکی بر نهد اندر کمان

لب بگشاید اگر؛ می رود آلام سر

با شکری می دمد، بر تن ما روح وجان

این دل الیار اگر، باشد از او بهره ور

لانه گزیند در آن، سایه ی سرو روان