رویین تن عشق

من بر دیار عاشقان، با جامه ای پاک آمدم

دل دادم اندر دست او؛ روحی طربناک آمدم

یک دم ندا آمد مرا در کوهسار هستی ام

من بر ندای عشق او، بر سان پژواک آمدم

انگشت حکم خلقتش، بر من اشارت تا نمود

در حلقه ی جن وملک، چون موج کولاک آمدم

رویین تن آمد جان من؛ تا بردم اندر آب عشق

برهجمه ی اهریمنان، با جان بی باک آمدم

لاک محبت را کشید او در ازل برجان من

بر عرصه ی دیر جفا، من اندر آن لاک آمدم

تا تیر تقدیرش مرا، درآسمان بر دل نشست

افتادم اندر کام غم؛ تا بر سر خاک آمدم

چشم دل الیار اگر افتد به جام عشق او

گوید بر این محنت سرا، نی بهر خوراک آمدم