کوی جانان

عاشقان را کوی جانان دردها تسکین دهد

عشق خود را چون نگینی بر من مسکین دهد

گر نهانی پا نهم بر کوی جانان یک شبی

جامی از می پرکند اندر نقاب دین دهد

صورت بی صورت جانان ببینم یک نظر

جام زهری از محبت پرکند بی کین دهد

گر شوم گم کرده ره، در ظلمت نفسانی ام

نوری از شمع هدایت، آیت یاسین دهد

گر کند خار محبت دامنم را ریش ریش

در دیار خوبرویان کسوتی نرمین دهد

گر چه در هجران یارم تلخ باشد کام من

در نهایت جام لعلی، شربت شیرین دهد

خواهم از معشوق جامی، یا گوارا یا که تلخ

هرچه خواهد او، همان، یا آن دهد یا این دهد

آرزو دارم نهانی در دلم، کاین یار من

عشوه ها اندر میانه، صحبت دیرین دهد

یار من نور جهان عاشقان است و دگر

هر چه خواهد او دهد، نزدیک یا در چین دهد

غم مخور الیار! در زندان نای و نی بسی

صبر را پاداش غفران، رتبت زرین دهد