یار

سنبله در سنبله گردد بهار

گر بفشاند فلکم زلف یار

غلغله در ساحت افسانه ها

افتد اگر رو بنماید نگار

چشمه ی جوشان دلم پرگهر

گردد اگر ز او خبر آید به دار

یارم اگر تیغ کمان برکشد

عین علی کاو کشدش ذوالفقار

گر خبری نارد از آن سو نسیم

تیرگی اندر دلم افتد به کار

گل به دلش خون چکد ار یار من

عشوه گری را، زخود آرد به بار

هلهله در چلچله افتد کنون

گر بگشاید رخش آن با وقار

یار من آن ماه نگارین رخ است

شب رود او را چو ببیند به غار

دیده ی الیار شود روشن ار

چهره گشاید برش آن تاجدار