آستان جانان

رو خستگی بدر کن ماه منور آید

نور طبیب جانم از روزن و در آید

من پایکوب راهش گردم ز شادمانی

دانم که یار خوبم چون شاه شهپر آید

ساقی بده شرابی از کوثر حقیقت

با یار دلنوازم ایام غم سر آید

گلگونه کن رخم رادر گلستان جانان

در عشق جان ستانش سیم سرم زر آید

برآستان پاکش پیوسته سر نهم من

شاید کند قبولم یا آنکه جان بر آید

در آتش فراقش پیوسته من وصالش

خواهم به آه و زاری گوش فلک کر آید

در سلک عشق بازان هرگز رهی نیابد

هر مدعی که با او جان مکدر آید

درمحفلی که جانان آنجا نشسته باشد

هر عاشقی نهد پا بی پا و بی سر آید

جانان اگر نماید یک غمزه ای به الیار

از شوق جان به سویش با دیده ی تر آید