مهر اخلاص

وای و وایم جام تقوایم در آب افتاده است

بام زهدم از ریاکاری خراب افتاده است

تار و پود آنچه رشتم از عبادت، پنبه شد

وه! خیالاتی که می سفتم، سراب افتاده است

زآنچه می کردم مزین، حاصل زهد خودم

فکر می کردم که جان در شهد ناب افتاده است

خواجه کز شیرینی اعمال خود مهمل بگفت

از سر مستی و غفلت هم به خواب افتاده است

گر عمل پیچد به دستار تفاخر ای بسا

می برم جامی ز مفرغ در لعاب افتاده است

گر فروشد مرد دینش زهد وتقوا را به غیر

گویی اندر خرمن تقوا شهاب افتاده است

آتش من و ریا غافل کند از یاد حق

می گدازد لعل ایمان کز حساب افتاده است

گر نیابد مهر اخلاصی کسی اندر دلش

گویی اندر چشم او مهر حجاب افتاده است

تا نگیرد روز محشر روسیاهی دامنش

قبل از آن الیار نالان در عتاب افتاده است