نشان یار

سرم به صخره بسایم به چشم اشک آلود

جهان بی تو برایم بگشته دود اندود

زمانه در گذر است و سرم بسامان نیست

فراق روی تو پیرم نمود و درد افزود

امان زجور حسودان روی ماهت یار!

در این سرای کهن، روشنی ز رویت بود

کنون به میکده ی رهروان نهادم روی

که درد بی خبری را، بر آورم بهبود

من از حوالی درگاه و کوی جانانم

خوشم بر این که، پر آرم به سوی یارم زود

مرا به غیر تو جانا! چه حاجتی دیگر

که در جبین تو چون گم نموده ام مقصود

نشان خود، بنشان بر سر دل الیار

که تا به روز قیامت، تو را کند معبود