در سیر جان

اسب عنایت به دور جهان من جهانده ام

در تیه جهل، به شوکت خاران، نمانده ام

با نردبان عشق، ز فلک، من گذشته ام

مرغ از قفس تا به بام جهان، من پرانده ام

در سیر جان پای خود بنهادم به منظری

آن منظره، جز به خط نگارم نخوانده ام

از ذره تا به فلک اثر و ردپای یار

دیدم، برآن جلوه، ناوک چشمم نشانده ام

از آن زمانی که تیر نگاهش به دل نشست

ابلیس نفس ز ساحت این دل رمانده ام

در سایه سار حقیقت جانان دلم خزید

اینگونه جان را به جانب جانان کشانده ام

ز آن آن که من بر شمایل او کرده ام نظر

صد بار ز شوق بر قدمش جان فشانده ام

ای دل اگر دیده از زر دنیا به هم نهی

الیار از آن به رتبه ی زرین رسانده ام