آتش شمایل

ما را سرشت جانان اندر نقابی از گل

جامی در اندرونش، بنهاد نام آن دل

او عرضه کرد ما را، والاترین امانت

عشقی چو گوهر اندر آن دل نمود منزل

جام جهان نما شد ز این گوهرش دل آنگه

صدآفرین به جانان، ما را نمود قابل

جان را نموده تابان، با آفتاب جانش

در ما عیان نماید، اوصاف شاه عادل

دارم سپاست ای جان پاس از ره عبادت

تیر از رخت بباران، شاها تو از مقابل

از روزن هوایم، ابلیس رخنه گر شد

جان بردن از هوا را، بنمود کار مشکل

کن پاره بند شیطان ما را از او بگردان

برگیر رشته ی جان، ما را ز دام او هل

در این سرای محنت، دل غرق آب رحمت

گردان خدای خوبم! کن توشه ی حمایل

از جلوه های نابت، برجان من درانداز

الیار را بسوزان، درآتش شمایل