محراب عشق

دل نمی گنجد زشوق رویش اندر خانه اش

ترک جانم می کند اندر ره جانانه اش

تا بدیدش کوی او، حوض شراب ناب را

بر سر آن شد که ز آن می، پرکند پیمانه اش

چون چشید از آن می کوثر نشان جام او

چون پرستویی که بیند زیر دامی دانه اش

اوفتاد اندر کمند زلف و دام خال او

بر نمی گردد دگر هرگز سرکاشانه اش

دل برفت افسار جانم را بدست او سپرد

تا کند جان، دل ز دنیا وز رخ افسانه اش

گر برم فرمان از آن دلبر، بپویم راه او

حک بگردد نام من در سی دی رایانه اش

گر هجوم آرد بلا از سوی اردوگاه نفس

زیر چترش می برد از دشمن دیوانه اش

دل درآن محراب عشقش،گشته چون خلد آشیان

می برد الیار! اگر خواهی تو را در لانه اش