سلسله انگیز

بتخانه فرو ریزد

گر سلسله انگیزد

سرچشمه ی زیبایی

یاری که بود ایزد

دل در هوس کویش

مستانه دهل می زد

می گفت خدایی تو

خوبی زتو بر خیزد

خاک دل خوبان را

غربال تو می بیزد

زآن رو به درت الیار

از حلقه در آویزد