ای گل

ای گل زچه می خندی

چون ترک سمرقندی

دل می بری از جانم

گویم به چه ترفندی

در زیر قبای خود

خار از چه تو می بندی

درغارت دل، گویم

الحق که هنرمندی

با خار، تو را، پرسم

باشد ز چه، پیوندی

پاسخ به دل و جانم

اینگونه بگویندی

از حکمت و زیبایی

گویا که برآیندی

با تلخی خارت هم

شیرین تر از قندی

در ساقه ی هستی تو

چون رشته ی آوندی

بر حقه ی زیبایی

حقا که خداوندی

نیش تو مرا نوش است

خوردم به تو سوگندی

بر جان بخرد الیار

خار از سر خرسندی