غروب ماه

بضاعتی ز گهرهای دیدگان دارم

کرامتی به بلندای آسمان دارم

غروب ماه من اندر دلم غمی انگیخت

به دیده کان گهر را از آن زمان دارم

گلاب میکده اش را به دامنم چون ریخت

برفت و دامنی از رنگ ارغوان دارم

من آن گهر نفروشم بجز به دامانم

که بوی دلبر خود را در او نشان دارم

بکارم از دل وجان بذر مهرش اندر دل

نثار او بکنم هر چه در جهان دارم

من این کرامت و گوهر به دولتی از عشق

زدست دلبر مه رو به ارمغان دارم

اگر چه در غم هجرش چو پیر شد الیار

بگفت در طلبش من دلی جوان دارم