پدر

جان گیرم از جان پدر

گوهر ز عمان پدر

بشنو زمن؛ ای مادرم!

جان تو و جان پدر

درد دلم را مرهمی

آید ز درمان پدر

از سفره ی مهرت خدا!

آید مرا نان پدر

وامی شود اخم از دلم

با چشم خندان پدر

در حیات آورده ام

از مادر و کان پدر

بارد ز ایمانش کرم

نازم بر ایمان پدر

در لحظه ی درماندگی

دستم به دامان پدر

من هر چه دارم خواهرم!

باشد همی زآن پدر

ما را گره وا می شود

با دست و دندان پدر

با این همه مردانگی

جان گشته حیران پدر

الیار گوید ای خدا!

جانم به قربان پدر