رهایی

حذر کن ای دل از پستی

تو ای دردانه ی هستی

در آ در حلقه ی مستان

به شور و شوق سرمستی

بگیرد تیرگی ، جان را

چو در بر روی خود بستی

مشو نومید و سرگردان

اگر روی از جفا خستی

خدا هر چاره ای سازد

رسد دامانش ار دستی

برای صید خوشبختی

بساز از عشق خود ، شستی

سمائی می شوی ؛ الیار !

اگر از دام تن جستی