شماره ۷۸ - گر چه من ابری خموشم بی دریغ از آب باران...

گر چه من ابری خموشم بی دریغ از آب باران

دست مهر آسمانم ، جان نشان از سوی جانان

لب به تسبیحش گشاید هر چه اندر عالم آمد

لب گزانم من ولی از غفلت و کفران انسان