رباعی · اِ لیـــار (جبار محمدی )
شماره ۲۵۷ - پتک بی داد، شبی سنگ صبورم چو شکافت...
1
پتک بی داد، شبی سنگ صبورم چو شکافت
یک دم این جان، دلم از دست غم آسوده نیافت
2
طاقتم پنبه ی حلاج شد از چوب ستم
آخر این رشته ی طاقت، کف امید بتافت
متن شعر کپی شد.
رباعی · اِ لیـــار (جبار محمدی )
پتک بی داد، شبی سنگ صبورم چو شکافت
یک دم این جان، دلم از دست غم آسوده نیافت
طاقتم پنبه ی حلاج شد از چوب ستم
آخر این رشته ی طاقت، کف امید بتافت