همره دیرین

بیگانه مپندارم؛ ای همره دیرینم!

فرهاد توام من؛ تو، همچون گل شیرینم

با دسته گل عشقی، بر پای تو بنشینم

تا گرد ره از رویت، با حوصله بر چینم

از خانه به دور افکن، سنگ در ظلمت را

دوری مگزین از من، بشکن پر غربت را

آیینه ی جانم کن، آیین محبت را

با این دل رنجورم، وا کن سر صحبت را

یعقوب منی؛ من هم، چون یوسف کنعانم

در چاه غم اندازد، بی نام تو شیطانم

در رسم وفاداری، من بر سر پیمانم

بی روی تو یک دم هم، آسوده نمی مانم